Sebati Manav Şiirleri - Şair Sebati Manav

Yollara düştüğümden beridir
Arkama bakmadan yürüyorum
Neleri bıraktım, ardımda
Bilsen nelerden vazgeçtim
Aldırmıyorum, yürüyorum
Yollara çizilmiş

Kadın;
Allah’ım ne harikulade
Ne acımasız varlıklar
Ne onlarla oluyor
Ne onlarsız oluyor
Bazen gülün dikeni onlar

Zamanlı zamansız vuran
Söz dinlemez kalbimizdir
Nefesin nefesimdir
Aynı havadan soluk aldığımız
Zaman ayrı düşürsün ne çıkar

Yıkıldığın yerden kalkacaksın
Küllerinden yeniden doğarak
Zümrüdüanka gibi uçacaksın
İçindeki güçle ayağa kalkarak

Bu belayı da geride bırakacaksın

Ne bir yol kaldı, yürünecek
Nede bir yoldaş, yürüyecek
Ne bir aşk kaldı, yaşanacak
Ne bir yar kaldı, aşkı yaşayacak
Ne güneş kaldı, nede ay
Söndü artık bütün ışıklar

Yaşanmışlığı olmayan ne bilsin aşkı sevdayı
Kalbini çalan hırsız izin almadan acar kapıyı
Girip içeri kurulur dilediğince gönül tahtına
Esiri olur kurtulamazsın çabalaman boşuna

Sebati Manav 23 Mart 1997

Paramparça olmuş duygularım
Yüreğim yanar
Gönül bahçemde büyüttüğüm
Kırmızı gülüm solar
Hani yeminler etmiştik
Büyük aşklar üstüne

Hayat buya her şeye gebe
Hiç beklemediğin şeyleri çıkarır karşına
Sonra yaşa der, yaşa da gör
Bazen hayatı geldiği gibi yaşamak lazım
Plansız programsız olabildiğince
Tamamen doğaçlama

Gerçek miydi, yoksa rüyamda mı yaşandı?
Hiç beklemediğim bir anda!
Bir anlık gördü gözlerim, sonra kapandı.
Vurgun yemiş gibiydim.
Kaskatı kesildi bedenim, donup kaldım.
Durdu her şey, devretti zaman,

Gülü yoksa acı verir gül dalının dikenleri
Gülü varsa âşık hissetmez kanasada elleri
Bir ömre bedel aşığın güle değse gözleri
Yıllarca anlatılır bu sevdaların hikâyeleri

Sebati Manav 08 Aralık 2024