Sebati Manav Şiirleri - Şair Sebati Manav

Enkazın altında kalmış çocuk sesleri
Yarım kalmış hayalleri, acı nefesleri
Sahipsiz kalmışlar, yoktur kimseleri
Dünya görmüyor, yapılan zulümleri
Gazze senden medet bekler,
Medet Allah’ım.

Memleket memleket gibi olmalı
Aklına düşünce insanın
Burnunun direği sızlamalı
Gözlerini yumduğunda
Dökülecek yaşları olmalı yanaklarına

Benim gözümden bakabilseydin kendine
Anlardın beni merhem olurdun derdime

Sebati Manav 07 Nisan 2018

Sen taze gelincik çiçeği
Ben bozkırda yaban otu
Sen henüz açmamış Goncagül
Ben bağbozumunda asma
Sen en güzel mevsim ilkbahar
Bense yorgun sonbahar

Sorma bana derdin ne diye
Sana anlatamam ki
Sana anlatsam içinde tutamazsın ki
Sen bir mum, olamazsın ki
Olsaydın anlatırdım, ama değilsin
Bir mum ve alevinin ışığı

Vurgun yemişti, kimse görmedi, yaralıydı gönlünden
Omuzları çökmüştü, çektiği dertlerin yükünden
Haykırışları taşarcasına ta yüreğinden
İhanetin en acısını yaşadı, sessizce derinden
İsyan etmedi, çektiği acılara, dedi “kaderimden”
Ne sevdiği yârinden görmüştü, bir vefa

Bu şehri İstanbul ki
İçinde ne sırlar saklar
Ne âşıkları yolcu etti
Bu sessiz kaldırımlar

Dilsiz sanma oku bak

Yeşeren yapraklara açan çiçeklere bak
Yeni mevsim yeni umutlarıyla gelir
Silkin sende sevdiğim bahar geldi bak
Umutsuzluğa yer yok lügatımızda
Her gelen bahar yeni bir başlangıçtır

Yollar kesti yolumuzu
Kavuşmak şimdi uzak ihtimal
Nereye varır bu işin sonu
Bilinmez ki zor sual
Bir kısır döngü sanki hayat

Erise duygularımız bir mum tabağında
Sen ve ben biz olsak o mumun ışığında

Sımsıkı sarılsak hiç ayrılmasa ellerimiz
Bize eşlik eden mum ışığı birde sevgimiz