Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

Fırtınalar kopsun, doğmasın güneş,
Sussun tüm canlılar, matem tutulsun,
Tamtamlar çalıyor, dans edemeyiz,
Zehir aksın bu gün, tüm musluklardan.

Kelepçe vuruldu, en kutsal duygu,

Taşıyla, taş.
Toprağıyla toprak,
İnsanıyla insan,
Anadolu.

Böyle,
Dalıp gitmek,
Neyine gerek,
Ölümün yakın.
Geldi,
Gelecek.

Şimdi fikir değiştirip
İstiyorsan Tanrıdan
Uzun bir yaşam
Sunmak içindir
Yaşanmamış mutlulukları
O içtenlik dolu

Hak bildiğin yolda, mertçe yürüdün
Deniz adın gibi,
Şimdi büyüdün.

ağlamak
hiç bir şeye
çare değil
aslında

yoksa

Bir zaman gelir
Dönmez olur dünya.
Yazılır yollara unutulmuşluk…
Ne bahar kokusu kalır geri,
Ne de ileri
Belki dersin ki,

bir dala asılı sarkaç örneği
sallanır ip üstünde
hayat oyunu
karagöz olur
hacivat olur

Her akşam gün batımı,
Alır buralardan bir şeyle,
Yapraklar fark eder,
Sokaklar fark eder,
Bütün pencerelerde, camlar fark eder,
Gözler,

zamanların
el dokunarak geçtiği durak
Kadıköylü olmak...

bir akşam vakti
Mühürdardan