Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

Vapurlar kalabalık
Otobüs
Tren
Kalabalık
Bu
Şehirde

öyle alçaklar gördük ki
alçaldı lar

alçak olduklarını söyledik
inkar ettiler

Bir zamanlar diye mi başlamalı söze,
Uğraşmak gelmiyor işime,
Geçmiş günlerin,
Güzelliği
İle
Çöplü sokaklar kokar,

Sen
Sararan yapraklara aldırma dedikçe ben
Çaresizlik nedir desem
Bilemen
Doğan güneş
Nasıl ısıtıyorsa toprakları

Bak
Umutla yarınlar kol açmış sana
Koş bunca engel arasında
Yıpransan da
Kanasa da damar, damar vücudunda yara
Yakalansan da

Bana göre şair,
Kelimenin, tam anlamıyla şair olmalı.
Toplumun acılarını,
Yüreğinin,
Ortasında duymalı.

Uçuştu serçeler gitti uzağa,
Bir yaz geçti böyle tozlu yollarda,
Bazen tarlalarda bazen bağlarda,
Bir yaz geçti uzun, uzun yollarda.

Eller ki
Torakla haşır neşir
Gün gelir
Nasırlanır Mahirleşir
Denici gezdikçe denizi
Anlar onu Deniz’leşir

Kimsesiz çocuklar
Bilir misiniz?
Nasıl sabahlar

Sonbahar yağmurlarında
Oradan oraya

borcum var sana yurttaşım
şiir, şiir ödeyeceğim!
okursan yapıtımı
borçlu ölmeyeceğim!