Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

nice yıllar gelip geçti
yüreğimi dele dele
hiç bir haber getirmedi
esen yeller bile bile

beni böyle seni böyle

Sana
cansız dediler
Sana ruhsuz dediler
Hal bu ki
Senindir
Değirmendeki beste

Şu an,
Ağlıyor gökler burada,
Denizler öyle suskun,
Yıldızlar,
Öyle çaresiz ki…
Sensizliğin çaresi…

hep
seninle avunmaya çalışıyorum

ne zaman canım sıkılsa
ne zaman çaresiz kalsam
sana koşuyorum

rüzgarın kayalara çarpmadan esişi
akvaryum balığının yemsiz kalışı
muhabbet kuşunun eşini yitirişi
çiçeğin susuzluğu
dalgasız deniz
çimensiz ova

Tükenir mi
Gök kubbe altında umut

Düşmeyecek mi
Bir yağmur damlası
Daha

utanmazlık
diye bir şey kaldı mı?
utanmıyor adamlar.
utanmaz olduklarından,
çıktıkları katların
parasal ağırlığından,

yaşamak, yalan sevgiler ve sevgisizlikler arasında.
yaşamak, doyumsuz isteklere tutsak,
karıncaları ve kır çiçeklerini kıskanarak
bir kelebeğin yirmi dört saatlik özgürlüğünü
hiç tadamadan yaşamak...
yaşamak, kızgın güneş altında

boğuluyorum
hıçkırıklar
ardı arkası gelmeyen...

verem diyorlar bu derde
ben

Bu
Memleket,
Bizim diye,
Canımızı verdik.
Kara toprağa,
Bile, bile.