Sami Demirkol Şiirleri - Şair Sami Demirkol

Şu yüce dağlara karı veren kim,
Zehirli böceğe balı veren kim,
Ağaca meyveyi, dalı veren kim?
Ancak O’nundur bunca eşsiz sanat.
Hu Allahu Ekber, Allahu Ekber.

Gün gelir biter, nefes solar ten.
Ruhumu Rahmâna teslim ettim.
O verilen emanetti zaten;
Onun rızasıdır tek niyetim.

Kim dua için verdi bu kolu?

Edirne'deyiz bizler, Kars'ta bir de Keşan'da,
Çok izimiz var diktiğimiz her bir nişanda.
Adımız yazılıdır, silinmez namda şanda,
Sene yetmiş dokuz, askerdeyiz icabında.

Durmayız biz, Allah Allah deriz her koşanda,

Bahtımın renği gümüş
Kimselerde yok sendeki gülüş
Gündüzler gelmesende
Bari geceleri düşlerime düş
X X X
Bahtımın renği kara

Gün gelir, akan sular durulur.
Aldanma kara göze, kaşa;
Elbette Hak, yerini bulur.
Sen dön, hele bir bak, nakkaşa.

Söner ışığın yanan çıran,

Davet var herkese, deniz, güneş ve kum.
Ye, iç, gez, dolaş; iste süt, iste lokum.
Ben de geliyorum, bak, hazır bavulum.
Ne güzel, her şey dahil bedava tatil!

İstesen hangi ülke, şehir, hangi il?

Deme sakın, mükemmel benim.
Şimdi tutuyor kolum, elim.
Kurtarır beni bu servetim...
Ölelim de görelim, beğim.

Ne kadar uzun olsa boyun,

Ben seni özlemeyi hiç sevmedim baba

Ben seni özleme ihtimalini sevmedim baba…Yokluğunun olma ihtimalini
düşünmedim hiç,hayalini kurup hayallerimde özlemek istemedim seni.
Sevmedim özlemeyi ağır geldi bedenime,yüreğime çizemedim
özleminin resmini, ama hissettim iliklerime kanıma kadar…Değdi canıma

Kayboldu hak, hep bozuldu ölçü, mizan;
Şimdi sinsi yılan olmuş bütün dostlar.
Kaynamıyor eskisi gibi şu kazan,
Kınalı bir kuzu olmuş kurttan postlar.

Menfaat, sarsılmaz altından taht kurmuş;

Vahyin yüce hakikatinden,
Aklına, kalbine kapı aç.
Ayrılma sünnet tarikinden,
Her kul durmadan ona muhtaç.

Ruh teneffüs etsin ayetten;