Yolcusun Anlasa Şiiri - Sami Demirkol

Gönül peşinden koşma, ham hayalin;
Kurur bir gün kökün, yaprağın, dalın.
Öğren dünyanın fâni olduğunu,
Biter altın olsa peteğin balın.

Nereden geldi bu kara sevda sana?
Sen yolcusun, her zaman anlasana.
Görmez misin nimetin bolluğunu?
Verene çok şükür edip alsana.

Bıraktı herkes mülkünü, malını.
Ne mutlu ak'sa defteri, o alnı.
İdrâk ederse kişi yokluğunu,
Bilir kurtarmaz cüzdanın kalını.

Yollar çok; ancak bir tek doğrusu var.
Ona dönsek, kabrimiz olmaz hiç dar.
Kim verdi nefesini, soluğunu?
Tek odur iki cihanda eşsiz yâr.

Dünyamız biraz bekleme salonu,
Gidilecek yerin ilk istasyonu.
Bırak gitsin köşkünü, koltuğunu;
Bak, şimdiden göründü yolun sonu.

— SAMİMİ