Saygın Muhterem Şiiri - Sami Demirkol

Güneş topladı tasını tarağını,
Giden gitti, yok gönül evimde kalan.
Hazan yitirdi dalını yaprağını,
Bak, ağlamak geliyor içimden her an.

Ne zamandır yıkılma var hayalimde,
Mecal kalmadı ki sazımda telimde.
Günahlar sırtımda, gözyaşım elimde,
Bilemedim beni kime sattı zaman.

Ölüden bile haberi yok hiç sağın,
Nefesi de yarım, hâli darmadağın.
Çatladı durdu zirvesi karşı dağın,
Kimselerden gelmez bir imdat, bir aman.

Samimiyet yıkıldı vurmadan deprem.
Yapmacık gülüş, sahte saygın, muhterem,
Umudunu kaybetti, ağladı zerrem,
Herkes birbirine taş attı kocaman.

Dost ateşinden günden güne hep yandım,
Rüyamdan “vefa” diye diye uyandım.
Gönlümden birileri tutacak sandım,
Şimdide hayırsızlar oldu kahraman.
-Samimi