Sait Yalçın Şiirleri - Şair Sait Yalçın

Beni vefasızca sözsüz bıraktın,
Gözyaşım zerresi senden sorulsun.
Onlarca mısramı öksüz bıraktın,
Güftesi, bestesi senden sorulsun...

Uğruna döktüğüm onca servetin,

Bedduamı alma demiştim sana,
Gördün mü bak şimdi ne hallerdesin?
Nankörlük edersen dokunur câna,
Yine sen bildiğin o rollerdesin...

Beni mahzun edip gitmek var mıydı?

Seni görmediğim gün, yaşanmamış bir gündür,
Sesin duymadığım gün, boşa geçmiş ömürdür,
Geleceksen sonunda, hasret çekmek ödüldür...

Küsüyorum her şeye, bir lokma yemiyorum;
Sensiz geçen zamanı, ömürden saymıyorum...

Ölene dek bir daha çıkma sakın karşıma,
Aşk dilenip kalbimden pazar açma çarşıma,
En kıymetlim sen iken çorap ördün başıma...

İliklerine kadar yaşa sen de hüzünü;
Kime gideceksen git, şeytan görsün yüzünü...

Yalanın dolanın bini bir para,
Kapanmayı bilmez açtığın yara,
Böyle hayırsızdan gel vefa ara...

Ecelin öldüren busesi misin?
Şeytanın Atakum şubesi misin?

Yıllar var aklımdan çıkmaz hayâlin,
Gözümün önünden gitmez son hâlin,
Karşımda duruyor duvağın, telin...
Girer miyim bilmem bir gün düşüne;
Alıştı yüreğim sonsuz sürgüne...

Ne kadar istesem terk edip gitmek,
Felek başka, akıl başka söylüyor.
İsyân değil Hâşâ, sade dertleşmek,
Yürek başka, akıl başka söylüyor...

Öylesi bir derde düştüm ki dostlar,

Dünya neden bu kadar sessiz, kör ve sağırdır,
Sanki insanlık ölmüş, bu zulüm çok ağırdır.
Zalimin zulmü bitmez, yüreklerde kahırdır...
Yıkılasın israil enkazını göreyim;
Sana ülke diyenin yüzüne tüküreyim...

Hayâlin doktor bir koca bulmaktı,
Onu da bulmuşsun tebrik ederim.
Bütün rüyân Mercedese binmekti,
Kendini sunmuşsun tebrik ederim...

Parayla saadet olur sanmışsın,

Yol geçen hanına dönen evini,
Kimlere açmışsın umrumda değil...
Kaybettin, yetmez mi bende yerini?
Nereye uçmuşsun umrumda değil...