Adam: “İyi misin?” dedi bir akşam,
Sesinde yılların yorgunluğu,
Cümlesinde yarım kalmış bir hikâye vardı.
Kadın başını hafifçe eğdi,
Gözlerini sakladı karanlığa,
Sessiz olun lütfen… adamlar da ağlar,
Gecenin en karanlık yerinde, kimse bilmeden ağlar.
Omuzlarında şehirler taşır, susarak yürürler,
Bir “iyiyim” kelimesine sığdırırlar bütün yükleri.
Kimse duymasın isterler, içleri yankı dolu,
İstersen beni hiç tanımamış gibi yap,
Bir yabancı gibi geç oradan,
Gözlerin gözlere değmesin,
Sesim kulağında yankı bulmasın.
Adımı unut,
Harf harfi sil zihninden,
Seni affedemiyorum.!
Onca yaşanmışlıkların anısına,
Affet diyorsun demi?
Bunca yaşanmışlıklara rağmen neden?
AFFET OLUR MU
Seni çok ihmal ettim,
bunu en çok kaybetmeye yaklaştığım günlerde anladım.
İnsan bazen elindekinin değerini,
onu kaybetme korkusu kalbine dokununca öğreniyormuş.
İstedim, bir kadının kalbinde
adım yankılanmadıktan sonra
neye yarar istemek?
Bir bakışta durmayan sevda,
hangi cümleyle ikna olur ki?
Şimdilerde
İçimizdeki çocuğu kaybetmemek için savaşıyoruz…
Ama zaman geliyor,
O içimizdeki çocuk
Öyle yaralar alıyor ki
Hiçbiri dizlerimizin kanaması gibi
En çok da eski günleri özlüyoruz…
Kalabalık sofraları,
Camı buğulu evleri,
Akşam olunca aynı masada toplanan aileyi…
Şimdi herkes başka şehirlerde,
Hayalde herşey kalıcı..
Hayel olarak düşünmeden.
Biz başaracagiz dedik ,
Ve başardık ..Ayrılmayı :)
Sağlam düştüm .!
Sen benim hayatımdaki en büyük yanlışım..
İnsan her şeye karar veriyor da,
Peki ya aşk?
Mutluluk mu gozyaşimiydi ?
Aklım hiç almıyor nedenire ..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!