Şahidi Allah Şiiri - Kırık Mısra

Bir anne,
çocuğuna belli etmeden ağlıyorsa
bazı acılar
bir evin duvarlarından büyükmüş.

Sabah olur,
gözlerini saklar perdelerin ardında,
“iyiyim” der.
Çocuk inanır belki,
ama annesinin sesindeki
o ince kırgınlığı
kalbi duyar.

Bir ev düşün;
dışarıdan sessiz,
içinde yarım kalmış
bir ömrün ayak sesleri…

Birileri susmuş,
birileri inanmış,
birileri de
olanı biteni bilmeden
güzel bir yarına hazırlanmış.

Sonra bir gerçek düşmüş ortaya;
ne kapıyı çalmış,
ne de izin istemiş.
Bir anda
herkesin sustuğu yerde
gözyaşları konuşmuş.

İnsan bazen
bir kalbi kırdığını sanır,
oysa kırılan
bir kalpten çok daha fazlasıdır.

Bir annenin gizli gözyaşı,
bir evin sessizliği,
bir insanın içine çöken
o tarifsiz sızı…

Bunca güzel niyetin
sonu böyle mi olmalıydı?

Bir insan,
kendisine emanet edilen
temiz bir kalbi
bu kadar kolay yaralamaya
nasıl kıyar?

Belki dünya susar.
Belki herkes zamanla unutur.

Ama gece olur,
sesler kesilir,
insan kendi vicdanıyla
baş başa kalır.

İşte o zaman
kimseye anlatamadığın şeyler
kendine sorulur:

Değer miydi?

Bir annenin
çocuğundan sakladığı gözyaşına,
bir evin huzuruna,
bir kalbin ömrü boyunca taşıyacağı
o ince yaraya…

Belki cevabı
ben hiç öğrenmeyeceğim.

Ama bazı sorular vardır;
cevabını insan vermez.

Çünkü bazı gözyaşlarının
şahidi yalnızca
Allah’tır.