Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girer, bazıları ise hayatımızdan çıksa bile içimizden çıkmaz. Kimi hikâyeler güzel başlar, bazıları yarım kalır. Ben de yarım kalanları kelimelerin arasına bırakıyorum.
Sana bir şey sormak istiyorum.
Bir insan,
kendisine böylesine inanılmışken
nasıl olur da geride
bu kadar ağır bir sessizlik bırakır?
Bir anne,
çocuğuna belli etmeden ağlıyorsa
bazı acılar
bir evin duvarlarından büyükmüş.
Sabah olur,
Bir gün biter sandım,
meğer biten yalnızca yan yana durmakmış.
İnsan sevdiğinden vazgeçemiyor,
bazen sadece susmayı öğreniyor.
Ben sana kızdım,
Bir zamanlar
“vakti gelince” diye başlayan
güzel hayallerimiz vardı.
Ben acele etmedim.
Çünkü bazı şeylerin güzelliği
Bir ayıcık kaldı odamda,
sana hiç veremediğim…
Üzerinde hâlâ
bir gün sana sarılacakmış gibi
bekleyen sessizliği var.
Bir ev düşün,
penceresinde ışık var,
içinde kimse uyumuyor.
Bir sofra düşün,
üzerinde ekmek duruyor,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!