Verilmeyen Hediye Şiiri - Kırık Mısra

Bir ayıcık kaldı odamda,
sana hiç veremediğim…

Üzerinde hâlâ
bir gün sana sarılacakmış gibi
bekleyen sessizliği var.

Takvimde bir tarih vardı,
gelmesini beklediğimiz.
Meğer bazı tarihler
gelmeden de insanın ömrüne kazınırmış.

O gün gelmedi.

Kapılar açılmadı,
yüzükler takılmadı,
bir ömür diye hazırlanan
o güzel telaş
birkaç cümleyle sustu.

Sonra herkes evine döndü.

Ama bazı evlerde
o gece kimse gerçekten dönmedi.

Bir anne,
çocuğu görmesin diye
gözyaşını yüzünden değil,
sesinden sakladı.

Ben gördüm.

Ve o an anladım;
biz yalnızca bir nişanı kaybetmemiştik.

Bir annenin duası yarım kalmıştı,
bir evin neşesi eksilmişti,
bir adamın içine
kimseye anlatamayacağı bir sessizlik çökmüştü.

Benimse…

Benim içimde hâlâ
sana ayrılmış bir oda vardı.

Kapısını kapatamadım.

Çünkü insan
kendisini yıkan kişiye bile
bir gecede yabancı olamıyor.

Biliyor musun,
seni en çok ne zaman sevdim?

Her şey bittikten sonra.

Çünkü o zaman
sana kızmakla
seni özlemek arasında kaldım.

Bir yanım
“nasıl yaptın?” diye bağırdı,
diğer yanım
“belki o da ağlıyordur” dedi.

İşte insanı asıl bu bitiriyor.

Senden vazgeçmek değil…

Sana kızarken bile
içinden bir yerin
hâlâ seni koruması.

Ben senden bir şey istemiyorum artık.

Ne dönmeni,
ne açıklamanı,
ne de geçmişi değiştirmeni.

Sadece bir gün
o ayıcığın neden hiç verilmediğini,
o tarihin neden hiç gelmediğini,
bir evin neden sustuğunu
hatırlamanı isterim.

Ve eğer bir gece
herkes uyurken
içine açıklayamadığın bir sıkıntı çökerse…

Sakın hemen unutmaya çalışma.

Belki de o,
bir zamanlar seni
kendi hayatının en güzel yerine koymuş
birinin sessizliğidir.

Çünkü ben seni
sevmeyi bırakmadım.

Sadece…

Sana bir ömür vermek isteyen
o eski halimi kaybettim.

Ve inan,
bir insanın kendi içindeki
o güzel tarafını kaybetmesi,

birini kaybetmekten
çok daha ağırmış.