Sadık Kocabaş Şiirleri - Şair Sadık Kocabaş

Sessiz Çınar Babalar

Güneş doğmadan o yollara düşer,
Alnından damlayan terlerle pişer,
Zorluklar karşında sanma ki şaşar,
Sessizce ömrünü harcar babalar.

Sessizliğe Sesleniş
Yankılanan feryat, bil ki hepimizin sesi,
Ne bir yalan ne de yorgun bir nefes, hepimizin çilesi.
Güneş doğsa da gece, içimizde bir sır perdesi,
O kırık dökük ten, bil ki binlerce canın kafesi.

SESSİZLİĞİN SIRRI
Sustum da ne değişti, dil yorulur söz kalır,
İçimde birikenler, derya olur köz kalır.
Kader dedik yüklendik, bu dert bizi bitirmez,
Günden güne eksilsek, yine bizden iz kalır.

Bundan sonra...
Gecelerden sökülen her yıldızda,
Her seherde açan gülün nabzında,
Sevapta ben, soruda ben.
Hayatın her deminde, her ağrısında,

SEV BENİ KADINIM

Gönül bahçende açan gül olayım,
Aşkın deryasında coşan sel olayım,
Kapında bekleyen garip kul olayım,
Sev beni kadınım sev beni.

Sevda
Bir zaman cihanın şah damarıydım
Kanımı toprağa akıttı Sevda
Sönmek bilmez bir aşkın narıydım
Ocağımı kökten kuruttu Sevda

Aşkın pazarında satılır oldum,
Yandıkça küllerde kendimi buldum.
Bir ulu deryaya daldım kayboldum,
Ben senin rüyana tabir olamam.

Gönül bir ummandır, sığmaz bardağa,
Yürek hüzünlüyse, sığın durağa.
Hasretin ateşi düşse toprağa,
Toprağı bereket, bol eyler sevda.

Umutlar ölmez ki, sırra bürünür,

Sevda Kölesi
Kaç sabah ettim yüzün çizerken,
Kaç hece ezdim adın dizerken.
Kaç candan bezdim uyur gezerken,
Kendi kendimin kölesi oldum.

Sevda Kölesi
Kaç sabah ettim yüzün çizerken,
Kaç hece ezdim adın dizerken.
Kaç candan bezdim uyur gezerken,
Kendi kendimin kölesi oldum.