Sevda Kölesi Şiiri - Sadık Kocabaş

Sevda Kölesi
Kaç sabah ettim yüzün çizerken,
Kaç hece ezdim adın dizerken.
Kaç candan bezdim uyur gezerken,
Kendi kendimin kölesi oldum.

Tarttığım tartımın ayarı kaçmış,
Açtım gözlerimi feleğim şaşmış.
Kafeste kanaryam kapıyı açmış,
Kendi kendimin kölesi oldum.

Sesini duyuyor yelim titriyor,
Kalemim üşüyor elim titriyor.
Mızrapsız sazımda telim titriyor,
Kendi kendimin kölesi oldum.

Yokluyor yüreği garip bir sancı,
İnceden inceden alıyor hıncı.
Bağdaşı kurmuşlar olmuşlar hancı,
Kendi kendimin kölesi oldum.

Değirmen olsaydım çarkım dönmezdi,
Yandım desem dahi yangın sönmezdi.
Kalemsiz Şair kendin bilmezdi,
Kendi kendinin kölesi oldu.