Sadi Atay Şiirleri - Şair Sadi Atay

Anladım; ahir zamandır artık
Ki ucuzladıkça ucuzladık.
Sözlüğümüz, özümüzden cakalı…
Gözlüğümüz, gözümüzden pahalı…
Yazık!

Düşüncelerim saçık,
Uykularım kaçık.
Yukarı in…
Aşağı çık.
Yukarı in…
Aşağı çık.

Yalnızlık aynadır,
Ensemi görürüm her baktığımda.
Dönsem sırtımı…
Tebessümüm yansır inadına.
Göremem…

***Birer cılız karıncadır belki, her bir harf…
Calut cüsseli zulmün karşısındaki Davut misali.
Varsın, olsun… Ama dönen namert olsun.***

Sağanağın bir damlası değmez de,
Bulutsuz günde,sırılsıklam ıslanırım.
Zemheride domur domur terlerim de,
Temmuzda üşürüm, donarım.
Ben nasıl adamım?

Evvel zamanda kaldı pembe deryalar,
Ve umut kokulu mavi goncalar,
Şimdi yukarıya akıyor ırmaklar,
Şimdi tepetaklak olmuş dağlar.
Yeryüzünde mayınlar,
Yeraltında uçurtmalar.

Kendinden emin ol
Ama ayağını yerden kesme.
Alçak gönüllü ol
Ama yerin dibine geçme.

1996

Re fa la re sol la,
Ne sağla barışığım, ne solla.
Sol sol do la fa la,
Acı gerçeğe inanırım, inanmam tatlı fala.
Do la fa sol do la,
Bir gün anlaşılır doğru, gün ola zaman dola.

Sanma; farkında değilim arkadaş
Yine adım, tertemiz dilinize pelesenk…
Yeni dedikodum, çöldeki sebile denk.

Biliyorum; Şaşı Hacı gördü ilk,
Ahraz Dudu kapıverdi de Hacı’dan

Kendi ellerinle öldürdün kendini,
Mezarını da kendi ellerinle sen kazdın.
Ey mevta kartal sanırdın kendini,
Oysa başka nazarlarda sen kazdın.

11.05.1993