Bir beyaz çığdır bu,
Kara zulmünüze yürüyen,
Bir mazlumun gözyaşından türeyen.
Bir pembe çığırdır bu,
Kızıl düzeninizi süpüren,
Gün olur,
Bütün yağmurlar bana yağar,
Dolaşırken boş sokaklarda.
Bilirsin, sevmem yağmuru.
Bu ateşten damlaların kaynağını,
Küçük çocuk gözleri sanırım hep.
Neden hep böyledir insanların masalı?
Neden devler hep kötü olmalı?
Yalnızlık kucakta,
Mutluluk uzakta,
Dev ağlamakta...
Hudutta nöbet;
Muhabbet, muhabbet, hep muhabbet.
Uzayıp giden dikenli telle,
Islık çalan keskin yelle,
Bir ayla, bir güneşle,
İlk ben gördüm...
Sekiz renkli ebemkuşağını.
Kimsecikler görmeden de
Hırsızlamak en doğal hakkımdı.
En çömezinden…
En kendini bilenine kadar…
-
Bülent Arkan
Tüm YorumlarŞiirlerinizle yeni tanıştım ve çok güzellerdi nicelerinde görüşmek dileğiyle yolunuz açık olsun