Sabrın Sükütu Şiiri - İhsan Emmi

Susuyorsam sanma ki dilim lal, sözüm bitti,
Sanma ki korku gelip, cesaretimi yititti.
Edebim bir zırh gibi, kuşatmış benliğimi,
Sükûtum, haksızlığa en büyük reddiyetti.

Varsın bilmeyenler beni korkak diye ansın,
Kendi sığ sularında, beni mağlup sanısın.
Aslanın suskunluğu, pusuda bir vakardır,
Vakti gelince herkes gerçeğe uyansın.

Zaman, en adil hâkim; her şeyi tartar elbet,
Maskeler düşer bir gün, biter bu sahte davet.
Kimin yüreği merttir, kimin ruhu kirli pas,
Mevsimi geldiğinde eker biçer bu millet.

Gönlümün heybesinde sabırla bekler zaman,
Ne bir sitem savurdum, ne de diledim aman.
Edep dediğin mülktür, herkese nasip olmaz,
Lakin her fırtınanın sonu, mutlak bir liman.

Gördüğüm hainlerin izi toz olup gider,
İnsan gibi olanlar, onurla veda eder.
Ben o onur yolunda, dilsiz bir yolcu oldum,
Hakikat günü elbet, her karanlığı deler.

Sessizliğim feryattır, anlayana derindir,
Bu ağır sükût elbet, sabrımın eseridir.
Günü gelince tarih, adaletle konuşur,
Mertliğin son durağı, o hakikat yeridir.

O gün geldiğinde bak, kim dik durur ayakta,
Kimin yüzü ak çıkar, o son büyük durakta.
Şimdi sükût vaktidir, edep dilde kilitli;
Güneş elbet doğacak, her karanlık şafakta.