Sahipsiz Kalbim Şiiri - İhsan Emmi

Gurbet elde garip kaldım, elimden tutan olmadı,
 Şu fani dünya içinde, yerim yurdum kalmadı. 
Kime dert yansam kapandı, yüzüme dost kapısı, 
Sahipsiz bir ömür sürdüm, bitmedi kalp sancısı. 

Sen de anlamadın beni, vurdun en hassas yerden, 
Gönül köprüm yıkık dökük, vazgeçtim artık serden. 
Herkes bir taş attı gitti, sen ise ateşe verdin, 
Kül eyledin şu ömrümü, bitmek bilmedi derdin. 

Neler yaşadım ben bilsen, dilim dönmez demeye, 
Gücüm kalmadı hayatta, bir lokma dert yemeye. 
Karanlıklar içinde ben, ışığı arar oldum, 
Daha bahar gelmeden, çiçekler gibi soldum. 

İçimdeki dünyamı kimse görüp bilmedi, 
Ağladım her gece sessiz, gözyaşım silinmedi. 
Bir ben bildim acımı, bir de şu dilsiz duvar, 
Meğer ne çok hain varmış, ne çok vefasız yar. 

Hayat vurdu sillesini, sen de vurdun son darbe, 
Döndü benim garip gönlüm, kanlı bıçaklı harbe. 
Anlamadın ruhumu, hep dışımdan baktın sen, 
Yüreğimden kopan fırtınayı hiç duymadın sen. 

Her sabah bir hüzünle, uyanırım güne ben, 
Yorgun düştü artık ruhum, ayakta duran beden. 
Gülerim sanma sakın, gözümde yaşlar saklı, 
Bu dünyada dert çekenler, acaba kim haklı? 

Kul ettin umutlarımı, savurdun yele karşı, 
İnletir bu feryadım, yeri ve koca arşı. 
Kimse sahip çıkmadı, kaldım bir başıma ben, 
Yaktın yıktın kalbimi, vazgeçtim artık senden.