Ben İnsanim Şiiri - İhsan Emmi

Ne Bodrum’un kumu, ne Şile’nin kıyısı,
Ne lüks otellerde keyif, ne zengin uykusu...
Benim alnımdaki ter, ekmeğimin kaygısı,
Karadeniz’de çayın, dertli emekçisiyim.

Şımarık bir çocuk gibi, dünyaya gülmedim ben,
Emekçi bir babadan, haramı bilmedim ben.
Zahmetsiz bir sofraya, asla eğilmedim ben,
Nasır tutmuş ellerin, sönmez ateşiyim ben.

Helal lokma uğruna, geçti benim her günüm,
Kursağımdan geçmedi, tek zerre haram yönüm.
Mazlumun sofrasında, hep hazırdır öğünüm,
Emekçi bir babanın, dürüst evladıyım ben.

Diyarbakır bağrında, dinmeyen bir sancıyım,
Urfa kümbetlerinde, sahipsiz bir hancıyım.
Yalnızların içinde, en kadim yabancıyım,
Kimsesizler yurdunda, sessiz bir bekçiyim ben.

Dersim’de sürgün oldum, yollar benden incindi,
Dili yasaklananlar, dertlerini bana dendi.
Sesim sessizliğimdir, feryadım bende kendi,
Yakılan dillerin o, saklı destanıyım ben.

Madımak’ta ateşe, atılan masum canım,
Dumanlar arasında, göğe yükselen kanım.
Zulme boyun eğmeyen, sarsılmaz bir yanım,
Küllerinden dirilen, o dertli insanım ben.

Toprağım ana oldu, gökyüzüm ise peder,
Alnıma yazılmışsa, helalinden bir keder.
Bu onurlu yürüyüş, elbet bir gün kar eder,
Zulmün karanlığında, parlayan bir tanım ben.

Beni tanımak için, tozlu raflara bakın,
Tarihin sayfasına, vicdanla öyle akın.
Zalimlerin elinden, kendinizi hep sakın,
Mazlumların sesiyim, çarpan yüreğiyim ben.

Ne rengim var ne ırkım, ne de bir başka adım,
İyilikten ve haktan, başka yok muradım.
Yeryüzü sofrasında, insanlıktır kanadım,
Adaletin peşinde, bitmez bir davayım ben.

Kırılsa da kanadım, her gün yeniden doğarım,
Karanlığın üstüne, rahmet gibi yağarım.
Ben hürriyet aşkıyla, dünyayı da boğarım,
Tarihe adını yazan, "İnsan"ım, insanım ben.ben.