Rıza Makamı Şiiri - Enes Yakıştır

Bir fâni seda diledi kulağım, dilsiz bir duaya durdu gönlüm,
Sığ suretin ardında kaybolup, cismine bî-çare oldu ömrüm.
Meğer Yaradan işitmiş beni en saf, en masum niyetimden,
Esirgemiş o fâni sesi, korumuş kalbimi o sığ silsileden.

Ben istedim fâniliği, Allah ise rızasını lütfetti,
Gözümün perdesini yıktı da, kalbime ebedî bir sükût verdi.
Neden oldu diye sormam artık, bilirim ne için olduğunu,
Bu çetin imtihanla yonttu sîretimin o mermer yolunu.

Sivas’ın rüzgârı sussun varsın, konuşmasın o mahcup vakar,
O sustukça içimdeki bu yangın asil bir selamete akar.
Herkes fâni kelimeler savururken o dar servis yolunda,
Bir dilsiz ibadet yeşerir şairin bu bükülmez kolunda.

Kilitlenen mescit kapıları şahit olsun bu sönmez imanıma,
Bir tek ses duyuramadım diye sitem etmem artık cihana.
Klimanın sıcağında unuttuğu o dünyevi, o küçük toka,
Fırlattı rûhumu o kapı yanındaki asırlık, kadim şoka.

Demir kilitler boşa dönerken, tel kırıldı dar mekanizmada,
Anladım ki rûhun niyazı kalmazmış o fâni nizâmda.
Varsın kapatsınlar kapıları, sığınağım seccadedir evimde,
Kâinat sussun, O işitir beni bu katıksız, dilsiz halimle.

O duru ses bir başkasına güldü de parçalandı sandım sîretim,
Oysa sığ bir duaya bürünen o fâni nefsimdi tek illetim.
Kulak bî-çare işitir dünyayı, kalp ise maverayı dinler,
Bu mühürlü imtihanda ancak rızaya baş eğenler inler.

Boyun eğdim bu mukaddes derde, sinede ne leke var ne isyan,
Kaderin o en dürüst kalemiyle yazıldı bu dilsiz beyan.
Cihan nefesini tüketirken sığ gürültünün tam merkezinde,
Ben bir isyan değil, koca bir şiir bıraktım dünya üzerinde.