Resmiye Mümün Şiirleri - Şair Resmiye Mümün

İçimden konuşuyorum seninle
Kendime anlatıyorum seni
Yarım asırlık özlemini
Ve fani olmayan sevgini

Duyuyor musun sesimi

Bir adam tanıdım
Elleri ak, gözleri cennet, düşleri gökyüzüydü.

Bir adam tanıdım
Duruşu heybet, bakışı devrim, gülüşü ömürdü.

Bir bayram daha geldi
Sen yoksun yine babam
Gözyaşlarım kurudu
Kalemim sustu babam!

Hasretin yığın yığın

Yıllanmış hasretimi giderdim bizim boz dağlarla
Kutlu davamı çiviledim Kazlar’ın zirvesine
Hiçe sayılan dinimizi yücelttim dualarla
Zavallı haldeki Türkçemizi şahlandırdım yine.

Bir ceylanın masumiyetine sığındım dünyadan

Kanat takıp kollarıma uçacağım ayak bastığın her yere
Mübarek topraklarda nefes aldığın havayı soluyacağım
Nur cemalini köşe bucak arayacağım gül kokan menzilde
Yeter ki sen bana bir kere gülümse canımın canı Efendim

Elini ayağını öpeceğim sana sevdalı ümmetinin

Duygular da yorulur
Bu öyle bir yorgunluk ki
Sessiz kaldığın şeyler volkan gibi patlar ağzında
Yutkunamazsın
Sineye çektiğin kırgınlıklar tonlarca ağırlık misali
Taşıyamazsın

Muhammed denince aklım duruyor
Kafam karışıyor, beynim donuyor
Açan güllerin hepsi Sen kokuyor
Sen güllerden de güzelsin Efendim

Mekke denince imanım coşuyor

Şimdi fırtına gibi esiyor gönlüm
Ortalığı yakıp yıkmak istiyorum
Ondan geriye kalan hatıraları
Adını aklımdan silmek istiyorum

Ah benim yüreğim, kaç kez dedim sana

İçimde uğuldayan bir ses
Darmadağınıklığım isyanda

Ah, intihara gebe suskunluklarım
Canımı yakan kırgınlıklarım

Yusuf’un güzelliğini bahşetmiş sana Mevlam
Umudun ışığını saçıyor nur dolu çehren
Seni sevmek kalbimin borcu oldu zeytin gözlüm
Umrumda değil senin de beni sevip sevmemen.
Fesleğenimsin dokundukça ferahlık bulduğum
Kara sevdamsın coştukça kaybetmekten korktuğum