Resmiye Mümün Şiirleri - Şair Resmiye Mümün

Meğerse beni seven tek adam senmişsin
Senmişsin kollarına sığındığım liman
Beni kem gözlerden sakındıran senmişsin
Bunu çok geç anladım, affet beni babam

Meğerse beni dert eden adam senmişsin

Bakma nefes alıp verdiğime
Ben öleli çok oldu
Bakma selam verip güldüğüme
İçimde ölen çok oldu.

İlkin gözlerimden vuruldum

-Türkçe yer adlarının değiştirilmesi vesilesiyle-

Bulgar bana ne yaparsa yapsın
Ben tepeden tırnağa Türküm
Anam Türk
Babam Türk

Bir adam tanıdım
Elleri ak, gözleri cennet, düşleri gökyüzüydü.

Bir adam tanıdım
Duruşu heybet, bakışı devrim, gülüşü ömürdü.

Bir bayram daha geldi
Sen yoksun yine babam
Gözyaşlarım kurudu
Kalemim sustu babam!

Hasretin yığın yığın

Kanat takıp kollarıma uçacağım ayak bastığın her yere
Mübarek topraklarda nefes aldığın havayı soluyacağım
Nur cemalini köşe bucak arayacağım gül kokan menzilde
Yeter ki sen bana bir kere gülümse canımın canı Efendim

Elini ayağını öpeceğim sana sevdalı ümmetinin

Yıllanmış hasretimi giderdim bizim boz dağlarla
Kutlu davamı çiviledim Kazlar’ın zirvesine
Hiçe sayılan dinimizi yücelttim dualarla
Zavallı haldeki Türkçemizi şahlandırdım yine.

Bir ceylanın masumiyetine sığındım dünyadan

Bu böyle sürmeyecek hep
Güneş geceye esir kalmayacak ilelebet
Yıldızlar kurtulacak öldürücü karanlıktan
Hilal nur gibi parlayacak

Yanık bir dağ türküsü alacak gönlümü

İçimden konuşuyorum seninle
Kendime anlatıyorum seni
Yarım asırlık özlemini
Ve fani olmayan sevgini

Duyuyor musun sesimi

Yusuf’un güzelliğini bahşetmiş sana Mevlam
Umudun ışığını saçıyor nur dolu çehren
Seni sevmek kalbimin borcu oldu zeytin gözlüm
Umrumda değil senin de beni sevip sevmemen.
Fesleğenimsin dokundukça ferahlık bulduğum
Kara sevdamsın coştukça kaybetmekten korktuğum