Beni ne zaman umursarsın
Bilmiyorum ama
Öldüğüm gün umursama beni.
Ne zaman
İlk sıralarda olurum düşüncende,
Bilmiyorum ama
Olur sevgilim,
Gidilen yol sen isen;
Dönmek olmaz elbet.
Köşede karıncaların ayak sesleri
Ve dışarıda yağmur sesi;
Bizi vuruyorlar, her bir köşe başında
Rengimizi ayırt ederek ve cinsiyetimizi
Daha ucuza kaçmak için, bizi vuruyorlar
Her sokak sonunda eli ölümlü birileri
Kimisi vatanı için vuruyor bizi cebinde parasıyla
Kimisi namus sevdalısı, beyni bacakları arasında
Her şeyden önce kendisi olmalı insanın,
Tanrı değil midir ki var eden, önce kendi vardı.
Yaşamak için önce kendin olmak ve yaşatmak,
Doğayı, hayvanları ve çiçekleri dalında, sonra insanları.
Bir de sevgilisi olmalı insanın gözleri aşkla hep taze
on yedi virgül üç nokta
ve uzayıp giden beş kıta,
hepi-topu bundan oluşuyordu bir şiir
yorumlanmamış bir kağıdın kucağında
ve sıra sıra içinde dizilmiş bir şair,
Sen gitmek dersin,
Ben kalmak.
Ölmek dersin sen mesela,
Ben yaşamak,
Çırpınırcasına.
Sınırlar girdikçe
Benim bu uyanışlarım Özlem
Bir kabustan kaçar gibi hani
İrkilip uykunun ölüm halinden
Gözünü açmak gibi
Bir derin suyun yüzeyinde
Nefese yeniden varmak gibi
Beynimin tüm kontrolünü kaybedip nefes alamadığım zamanlar olur,
Seni düşürüp içime bir soluk derim hemen sonrasında...
...sonrasında, nefese özlem, özlem'e -ek gelir,
Daha da tıkanırım...
Bir adımın öteki adımının önüne geçiyor sokakta
Ve ben hemen yanı başında sana aşık oluyorum,
Yine "daha önce" demeden sıcaklığına yakınlıkla.
İnsanlar geçiyor dibimizden, dibim dibinde duruyor
Ve dibimizin ortasında bir sevişmekle aşk ki,
Her pazarın özlettiği gibi değil,
Bir doğum sancısından sonra,
Ölümün yaşamı özlettiği gibi özlüyorum seni...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!