Rehberde Kalan Bir İsim

Rehberimde adın durur,
ne silmeye elim varır ne de aramaya cesaretim…
Sanki bir tuş eksik hayatımda,
sanki dokunsam her şey yeniden başlayacak
ama dokunsam da hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Mazi’den gelen mesajların durur,
okunmuş ama unutulmamış cümleler gibi…
Her kelimenin altı çizili sanki,
her “iyi geceler” sabaha kadar uykusuz bırakır beni.
Gülüş emojilerinin ardında sakladığın soğukluk
şimdi içimde kışa döndü.
Hatırlıyor musun?
Bir akşamüstü başlamıştık biz,
güneş batarken birbirimize doğan iki yabancıydık.
Sen kahveni sade içerdin,
ben seni…
fazlasıyla.
Sonra alıştım sana,
öyle böyle değil
insan nasıl nefes almayı düşünmeden yaparsa
ben de seni öyle sevdim.
Hesapsız, kitapsız,
sonunu bilmeden…
Bir gün sustun.
Ama öyle bir sustun ki,
benim içimdeki bütün sesler çığlığa dönüştü.
Cevapsız kalan mesajlar değil yoran,
cevapsız kalan “biz” oldu.
Şimdi hâlâ rehberimde adın durur,
ama aslında sen çoktan silinmişsin hayattan.
Numaran var, ama ulaşacak yol yok.
Sesin var, ama yankısı yok.
Anılar var…
ama sen yoksun.
Bazen geceleri açıp konuşmalarımıza bakıyorum,
parmağım yukarı kaydıkça
kalbim aşağı düşüyor.
“Buradayım” dediğin yerlerde yokluğunu buluyorum,
“gitmem” dediğin yerde kayboluşunu.
Ben seni kaybetmedim aslında,
sen kendini benden eksilttin.
Ben hâlâ aynıyım
biraz kırık, biraz suskun,
ama sevdi mi tam seven o adam…
Şimdi biri sorsa bana,
“yeniden yazar mıydın bu hikâyeyi?” diye
gözlerim tereddütsüz dolar ama
cevabım hep aynı olur:
“Yazardım…
çünkü bazı insanlar mutlu son için değil,
insanın içine işleyen bir hikâye olmak için gelir.”

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR