Aynı bahçede..aynı güller içinde bulunmaktı,
Yaşamak gülle beraber dikenine katlanmaktı,
"Anlaşılamamak"bu hayatta en cok yorulmaktı,
Saat 23.48 biri kapıyı çalıyordu,
Adres belli.. eşgalimi biliyordu,
Zaman beni ölüme mahkum ettiğinden beri içimde var bir burukluk.
Ölmek önemli değildi , nasılıda önemli değildi.
Önemli olan neydi?
Belkide geride bıraktığım bir şeyin olmamasıydı.
Ölüme mahkum bir yolcunun, yolu önemli değildi,
Zihnimin derinliklerinde uyumaktasın,
Fikirlerimin uğramadığı bir noktadasın,
Zırhımı delmek için gelen bir okta'sın.
Yaşamı sevmezdin , epey bir zordasın.
Geldin, bendeki senleri ..almaya,
Kaybediyorum... Kaybediyormuşum bendeki senleri her sokak başında ,
Yürürken hüznümüzden geriye bir iz kalıyormuş sokak aralarında ,
Bizi izlerimizden tanıyanlar olmuş,
Sen... ki sendin! bu zemher-i ahrazlıkta bir başına kalan,
Ufukta bir fırtınanın uğultusu var,
Ruhumda yankılanan, onun kendi gürültüsü...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!