Perdenin Ardı Şiiri - Burhan Sevimligil

Kırılmak doğaldır, güçlenmek gerek,
Öğrenip yürümek, bırakmak emek,
Yüzünü güneşe dön ve yan, unutmak demek...
Perdenin ardındakiler seni yaralar!

Biraz zaman demekle düşer mi yükün?
Dert olmuşsa içinde, artar çöküntün.
Dünle yaşanmaz ki, yarına bak bugün.
Perdenin ardındakiler seni yaralar...

Yaşandı, bitti, o yollar yüründü...
Kırgınlıklar soldu, gözyaşı döküldü.
Bugüne yükleme geçmişin göründü.
Perdenin ardındakiler seni yaralar...

Sandıkta anılar, paslanmış kilit.
İçinde ne aşk var ne de bir ümit.
Sök at yüreğinden, sevgide belli limit.
Perdenin ardındakiler seni yaralar...

Biriktirme hüznü acı, pas yapar.
Dünün yükü belli, kalbe yas yapar.
Unut der geçersin, yoksa o kıyas yapar...
Perdenin ardındakiler seni yaralar...

Ne aşklar gördük biz, ne vedalar.
Alacağı kalmayan kalpsiz bir gün cayar.
Kalan ne? Kırık bir kalp, solmuş bahar...
Perdenin ardındakiler seni yaralar...