Papatya Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Papatyada bir yaprak daha olsaydı
Belki kader başka yazılırdı,
Belki yollar ayrılmaz,
Belki insan sevdiğine geç kalmazdı.

Bir çiçeğin narin yapraklarına
Bu kadar anlam yüklemek delilikti belki,
Ama insan bazen
Bir umuda tutunmak için
Koskoca hayatı küçücük şeylere sığdırır.

Biz de öyle yaptık…
Bir papatyanın ortasında
Kendimize bir gelecek aradık.
“Seviyor…” dedik içimiz titreyerek,
“Sevmiyor…” dedik gözlerimizi kaçırarak.
Ve her kopan yaprakta
Biraz daha eksildik aslında.

Kim bilir…
Belki papatyada bir yaprak daha olsaydı
Sen gitmezdin.
Belki o son yaprak
Ayrılığı değil de
Bizi seçerdi.

Çünkü bazı insanlar
Bir kelimeyle kalır hayatta.
Bir “kal” ile yaşar,
Bir “git” ile yıkılır.

Sen bilmezsin…
İnsan en çok da
İçinden konuştuğu kişiyi özlüyor.
Bir mesaj yazıp silerken,
Bir şarkıda ansızın susarken,
Kalabalığın ortasında
Bir tek onun yokluğunu duyarken…

Gece olunca daha ağır geliyor bazı şeyler.
Saatler sessizliği büyütüyor sanki.
Herkes uyuyor ama
İnsan kalbindeki eksikliği uyutamıyor.
Ve bazı geceler
Bir papatyanın yaprakları kadar
Dağılıyor düşünceler.

Eskiden umut vardı içimde.
Yağmur yağınca seni düşünürdüm,
Bir şarkı çalınca gülümserdim.
Şimdi ne yağmur aynı,
Ne şarkılar…
Çünkü insanın içinden biri gidince
Dünya da biraz eksiliyor.

Sen gittikten sonra öğrendim;
Bazı vedalar bağırarak olmazmış.
İnsan bazen sessizce gider,
Ama arkasında
Bir ömür sürecek boşluk bırakırmış.

Ben seni kaybetmedim sadece,
Kendimdeki birçok şeyi de yitirdim.
Birine güvenmeyi,
Bir sabaha heyecanla uyanmayı,
Bir mesaj sesiyle mutlu olmayı…
Hepsi biraz sende kaldı.

Şimdi dönüp geçmişe bakıyorum da,
Ne çok inanmışız birbirimize.
Sanki hiç ayrılmayacakmışız gibi
Hayaller kurmuşuz.
Oysa hayat,
En güzel şeyleri bile
Yarım bırakmayı seviyormuş.

Belki de mesele papatya değildi…
Mesele,
Bizim imkânsız ihtimallere bile
Kalbimizi teslim edecek kadar
Sevmemizdi.

İnsan sevince
Her şeyi işaret sanıyor.
Bir şarkıyı,
Bir sokağı,
Bir saati,
Bir çiçeği…
Hatta rüzgârı bile.

Ve sonra bir gün anlıyor;
Kader değişmiyor bazen.
Sen ne kadar dua edersen et,
Ne kadar beklersen bekle,
Gitmek isteyen gidiyor.

Ama yine de insanın içinde
Küçücük bir ihtimal yaşamaya devam ediyor.
Belki döner diye,
Belki bir gün yeniden sever diye,
Belki bir papatyanın son yaprağı
Bu defa bizi seçer diye…

Çünkü kalp dediğin şey
Kolay vazgeçemiyor.
Canı yansa da,
Kırılsa da,
Defalarca yalnız kalsa da
Birini gerçekten sevmişse
Sessizce beklemeye devam ediyor.

Şimdi anlıyorum…
Papatyada bir yaprak daha olsaydı bile
Belki yine değişmeyecekti hiçbir şey.
Çünkü bazı insanlar
Kaderimize yazılır,
Ama ömrümüze değil.

Ve bazı sevgiler vardır;
Kavuşmak için değil,
İnsanın içinde
Ömür boyu sızlamak için gelir.

Yine de seni sevmek güzeldi.
Acısıyla, yarasıyla,
Uykusuz geceleriyle bile güzeldi.
Çünkü seninle öğrendim
Bir insanın kalbinin
Hem cennet,
Hem kıyamet olabileceğini…

Şimdi bir papatya görsem
Eskisi gibi koparmıyorum yapraklarını.
Çünkü öğrendim;
Sevgi,
Bir çiçeğin vereceği cevaptan çok,
Bir insanın kalbinde kalabilme meselesiymiş.

Ve bazı insanlar giderken bile
İçimizde kalmaya devam edermiş…