Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Her gönül kendi Mey'inin sarhoşudur,
Ve hiç kimse, aynı derecede sarhoş değildir.

Aynı bağın üzümü altında yudumlarken Mey'ini
Düşündüm birden
İnsan da kaybediyor neleri nelerini

Ve tam tükettim derken her şeyini
Bir üzümün alacağı en büyük mertebe misali

Şimdi ben seni sevmeye kalkarım da

Kaç kişiyi gömdüm kalbime
Ağırlığı muamma

Söyle kaç kilo çeker Aşk'ın

hayatımın müfredatını hazırlarken,
bana sormadılar ki,
programlarına uyayım…

Sanatın altında yatan birincil neden varoluşçuluktur
Varoluşçuluğun altında yatan bilinç ise, insanın kendini arayışı, sorgulayışı ve buluşudur

Üretmek ise, varoluşçuluğun en olmazsa olmazıdır

İşte bu yüzden yine diyorum ki; önüne konulan her şeyi aynen yiyen ve konulmadığı taktirde 'aynı şeyin, olduğu gibi' konulması için her uyumu gösteren birinden sanatçı diye söz edilemez

‘’o mahur beste çalar’’,
ortada Müjgan da yok ki ağlayalım.

Dalgacı Mahmut var!

Ön saflardayız
Silahımız yetersiz
Düşmanımız zeki ve güçlü
Gözle görülmez, elle tutulmaz
Bir hayli şımarık
En sevdiklerimizden yanaşıyor bize

Beni Hiçbir Zaman Isıtmayan Güneşe

Güneş var gibi görünse de her zaman göğümde
Ben gölgesinde hep üşüyordum

Sevgiyi koşulsuz almayı bilmeyen bir şairin de

Dillendirenler susturulunca gerçekler değişmiyor

Kötü bir gün
Kötü zamanlar

Hayatlarımızı çaldınız

Beni bu hayatta en çok üzen ve şaşırtan şey

Her iyiliğin bir sınırının olduğuna fakat
Kötülüğün hiçbir sınırının olmadığına şahit olmaktır

Özlem SABA