Bu sabah, onunla açtım gözlerimi
Rüyamdaydı
Gençti
Hasta değildi
Yine smokini vardı üzerinde
Çok naifti
Beni kim sevdi böyle
Zamanın en yorgun saatlerinde
Dirildi ölgün meleklerin
Kuş tüyü kanatları
Uçtuk cennetimize
ben bende değilsem eğer,
bu bende olan da kim?
çığlık çığlığa damarımda gezinen,
bu içerden canıma okuyan kim?!
Belki çok uzaklarda bir yerlerde
Birileri bizi hayat hikâyelerinin başkahramanı yapmıştır
Bir şarkı tutup, derin derin dalıyordur gözleri uzaklara
Belki meze oluyoruzdur hiç bilmediğimiz masalarda
Son güne kadar değil
Mahşere kadar
Mahşere kalır bazı aşklar
Yeryüzü zindan olsa da
Sırat-ları müstakimdir onların
İnsan
Nasıl bir yapıya sahip olduğunu yıkılınca anlıyor
Sert tuğlaların arasında mana bulunmazdı
Özlem SABA
Hep insanlar değil ya
Bazen de şehirler düşer parmaklıklar ardına
Sıkılır, bunalırız
Yağan yağmurlar korkularımız olur
Akarken hayallerimiz sel gibi ayaklar altında
Masallara kaçıyorum ben
Paldır küldür
Koşa koşa
Kırk gün kır gece düğün merasiminden sonrası olmayan masallara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!