Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Bana Eylül diyorsun
Bütün yapraklarımı döküyorum bir bir
Bir mülteci azmine benziyor bu şehir
Bu şehirdeki yalnızlığım
Yoksul ve kimliksiz

Daha kaç yol yürünmeli
Seninle varamadığımız yolların sonuna hasretle

Ve daha kaç pusula kurulmalı
Yitik akıllarda bulmak için seni

Sen beni özlediğinde gidip başka birisine sarılıyorsun
Ben seni özlediğimde, kendime, hayallerime sarılıyorum

Geçinemeyiz

Özlem SABA

Geç kaldım sana sevgilim
Doğduğum zaman gibi
Sonbaharda

Bazen erken, ama hep çok geç

Haziran,
sensiz geçti.
temmuz,
ve ağustos da.

Dar

Gitsin!
Herkes gitsin bugün.
Hayallerim gitsin.
Anılarım.
Yaptıklarım.
Yapamadıklarım.

Kayboldum

Kayboldum yıllar içinde
Kayboldum yollar içinde

Kayboldum anlar

Can yanar...
Ocaklar söner!
İnce ince bir kan sızar yüreklerden.
Akar yemyeşil ormanlara.

Kalbimdeki göçüğün altında kalırken

Oradan sağ mı çıkacağını sandın

Bir bak bakalım
Yerle bir ettiğin o kalbin içinde

Sicim gibi bir hüzün vardı kıyılarımda...

Müsaadenizle;
ağlamaya devam edebilir miyim diye sordum Gökkuşağına?
Dedi;