Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Ben çok yorgunum arkadaşlar
Hepinizden çok daha fazla

Uslanmaz bir iyimserim ben

Uslanmaz bir melankolik, romantik

Mevsimlerden güzdü
Solmuştu peşi sıra gülüşlerim

Zehirli bir ot gibi sarmıştı bedenimi
Yabanıl hüzünlerim

Her gün biraz daha azalarak karşılarız sabahı
Yırtık ruhlarımız dikiş tutmaz

Duyulmaz olur Kalp atışları
Kederi kaderinden büyük olanlar

Boş ver bütün sorumlukları
Özgür ol dedim kendime
Sadece bugün
Tek bir günün
Senin olsun.

Seven bir Kadının
Gülüşünden düşmüş bir adamı

Hangi sahte Ten,
Tebessüm ayağa kaldırır ki

Satınca her şeyi
Harcanmadık malzeme kalmayınca
En son ben kaldım ellerinde

Sivri
Kristal bir soğukluğa dönüştü her sözün

Yağmur yağmış
Hava yine siyaha çalan gri
Kim bilir kaç âşık ağlattı bu şehir
Kaç Aşk eskitti

Yıllarca arayıp durduğum

dünya da hastalandı sanırım,
yoksa içinde bu kadar parazit barındırmazdı.

Zorda mısın
Yoksa zarda mı

Söyle bana
Ey aziz deniz

sürgün müdür her zaman gitmeler?
insan hiç bulunduğu yerde kaskatı kesilemez mi?

bedeni oracıkta yok olup,
ruhu uzak diyarlara göç edemez mi?