Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Hırslıydı Kadın
Önce kurbanını seçti
Sonra adım adım yaklaştı
Soluduğu havadan
Verdiği nefesten daha yakındı ona

Bırak doğayla uğraşmayı
Kadınları çiz
Hüzünlü Kadınları

Dünya dönerken
Yerinde duran Kadınları

Ne zaman yüksek sesle sarılsa birileri birbirine
İçimde binlerce kimsesiz çocuk sızlar

Özlem SABA

Git demedim ki
Kal

Utandım
Gözlerimi kaçırmam bundan

Biliyor musun

Kalabalıklar hep ürpertmiştir beni
Çünkü daha bir tok gelmiştir kulağıma, Kalabalıklardaki yalnızlığımın sesi

İçimdeki müzik susar

Hep bir suçlu gibi sevdim seni...
En zoru da geleni olmayan bekleyişlerdi.
Kalanı olmayan bölünmeler.
Ne artı, ne eksi.
Elde var, koca bir hiç.

Ah Tanrım

Sevdim sanmıştım önceleri
Bağışla

İçimde bir yerlerde

Bir gece
Ucu karanlık
Sisli bir geceyi giyindim üzerime

Yandım
Kavruldum da

Başımı eğmem gerektiği gün anladım kaldırımların insana ayna olduğunu.
Oysa biz insanı insana ayna olur diye bilirdik..
Yanıldık..

gün battı,
ay çekildi bulutların ardına,
yıldızlar ise henüz doğmadı.

bir kızıl hüzün kesti ufuklarımı.
çekilirken kalabalıklar kendi içine,