Bazen bazı insanları " hala çok sevmenize rağmen" hayatınızdan çıkarmanız gerekebilir.
Alma verme dengeniz, Eril / Dişil dengeniz birbirini karşılamıyor ya da birbirine karışmış olabilir
Eğer öyleyse sakın üzülmeyin
Ve bir daha arkanıza dönüp bakmayın bile
Beni senin şehrine bağlayan.
Sen değilsin artık, bir kabristan.
Kendinde uyumuş, kendine uyanmış.
Yaralarım hiç iyileşmedi.
Sen bende var oldukça.
Boş çerçeveler gibi yalnız yürekler,
Denizi kurutur,
Ayı da, sürüklermiş geceden.
Emekleyen bir çocukmuş Güneş.
Vaktinden geç gelen,
Bir şekilde yanaştık da
Limana değil bu kez
Fırtınaya
Öldük demek için belki çok erken
Ama tükendik ustam
susuyor insan.
gün dönerken,
kandiller sönerken bir bir içinde...
suya inerken bir yosma,
en hassas yerinden kırılmışken zaman,
Dili suskun iklimlerde
Rüzgarından tanıdım seni
Nefesinin Lodosuna değdiğinden bu yana dudaklarım
Ilık bir tutku kaplar içimi
Şimdi nerde bir rüzgâr esse
Bağladım göz pınarlarımı tüm denizlere.
Akan sular gözyaşlarımdır bilesin.
Hangisinde yüzersen yüz,
Hangisinden içersen iç,
Tenine değen her damla ben olacağım.
Şimdi kulağınızı değil de
Kalp kulakçığınızı da açsanız
Yine de duyamazsınız beni
Çünkü bir ucu körelmiş
Diğer ucu kararmıştır kalbinizin
başkasını suçlamak kolay,
ya suçlu sensen!
insanın kendine ettiği ihanetin bir bedeli var mıdır?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!