Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

sevgili de bıktı sevilmekten,
sil üstümü, gitsin dedi.

kâğıt da bıktı yazılmaktan,
yırt beni, gitsin dedi.

Ben ki
Aslında yalnızlıktan nefret ederim
Ancak
Kaliteli yalnızlığımı bozan kalitesiz kalabalıklardan
Daha çok nefret ederim

Düşlerle gerçeklik arasında ince bir çizgideyim.
Önüme baksam bilinmezlik,
Arkamı dönsem karanlık.
Hangisi hangisinden daha yorucu.
Yollarıma döşenmiş sivri taşlar;
Üzerine her basışımda acıtan ayaklarımı.

eyy insanlık,
boşuna kıvırmayın
sizler de suçlusunuz!

hey sen!
güçlü kardeş.

Sil baştan yaşıyordu sanki hayatını
Bir önceki ölümünden sonra
İlk defa bir oluyordu
Parmak uçları dokunduğuyla

Fena kapılmıştı sek adamın sarhoşluğuna

Yalnız Kadınlar kolaydır
Ama yalnızlığı kendi seçmiş kadınlar değil

İndirin maskenizi
Bizde tüm kartlar açık

Ey benim ahde vefasız
Varlığa saygısız sevgilim

Ey aşkı inadına mağlup
Sevdası gururuna yenik sevgilim

içimde vazgeçme diyen ses,
öyle zayıf,
öyle tiz ki…

ve şu inandığım gökyüzü,

İçi içine sığmaz bazen insanın
Bazen mutluluktan
Bazen acıdan

İyi de
Kendine bile sığmazken insanın 'içi'

Kurulunca gözbebeklerinde idam sehpalarım
Ok gibi batıyordu canıma Aşk-ı kirpiklerin

Bu yüzden celladımdan hiç merhamet dilemedim
Çünkü işlenememiş bir günahtım ben