Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Irak gönüllerin uçurumuna kurulmuş
Bir ince köprüdür yüreğim
Cehennemi ateşlerden
İnce ince sızan

Bir Hiroşima yangınıydı yokluğun

Esas tür olan (xx) ve türün mutantı olan (xy) ise
Geçiniz siz o mitolojik safsataları

Madem her tür tersiyle mümkün ve makbul ise

Kadını Kadın yapan Erkeğidir denebilir o zaman

Yalvarırım Üzerime Saldığın Yağmurları Geri Al

Sürgün bana, olmadığın her yer
Ve sürer bahar, olduğun her yerde

Kalbi kırık nilüferler gibi

bu kez acı çekme sırası bizde.
acıyı kaldıramıyor minik yürekler.

ve karanlığın emzirdiği,
geleceğin hüzünlü çocukları,
lütfen,

Sen Can'sın
Can sen
Benim en mutlu olduğum varlık
Yer sensin
Gök sen

Bir gün
Mutlaka çiçeklenir baharlar
Çiçeklenmek
İlkbaharın yazgısında var

Ve hep birdenbire gelir sımsıcak havalar

Birileri yine sabahı oldurmuş
Gökyüzünü maviye boyamış
Yırtılan denizleri dikmiş yeniden
Orhan Veli'nin dediği gibi
Acaba dalgacı Mahmut’mu ki

her ölümün ardından,
yeniden doğuyorum.

kendi içinden doğuruyor varlığım beni.

Duydum ki beni sorarmışsın
Üşüyorum, hava soğuk şu sıralar

Katlime salık vermişler bir de üstelik
Suçumu bile yüzüme haykırmadılar

Nefes alırken içime dolan havaya teşekkür ediyorum...
İçtiğim suya...

Yoldan geçerken başını okşatan kediye.
Kendini sevdirmek için binlerce sevimlilik yapan köpeğe...