Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Ürkek bir ceylan
Üşümüş, korkmuş üstelik
Kaçmış insanoğlunun hoyrat ruhundan
Gezinip durur yalnızlığın buz dağlarında

Dur

Sosyal ve duygusal ağınızda olmayan birini
Sırf yalnızlığın dayanılmaz ağırlığı yüzünden 'üstelemeyin'
Karalayın üstünü gitsin
Yoksa ilk fırsatta o sizin üzerinize basacaktır

Özlem SABA

Bir gün
Neye dokunduysam, parçalandı
Bulutlar dağıldı kirpiklerimde
Bahar eridi ellerimde

Fakat

tutkulu kadınlar vardır,
abdal, aptal değil..

masumdur tutkuları,
hesapkâr değil…

Ahh seni yaz fırtınası
Seni efsunlu Temmuz

Sisli Güneş
Kızıl Ateş

Tut yüreğimin ucundan
Yoksa düşeceğim

Bir kalp düşerse
Bir şehir düşer

Uçalım Baba
Beni de al kanatlarının altına
Uçalım birlikte

Sakın bağlama onları
Ben bağlasam da

Birbirleriyle bilinmeyen bir alemde,
Aynı şarkıları söyleyen iki yabancıyız belki de.
Çığlıklarımız aynıdır, özlemlerimiz aynı.
Kimi isyandan, kimi zevkten.

-Ama hep beraberiz...

uçmak istiyormuş benim sevgilim de,
bilmiyor ki tüm uçurtmalar benim yüreğimde.

tutunsa bir ipime,
uçacağız birlikte...

Şimdi gözlerinde bulunmak varken
İnsanı içine çeken
O uçurum gözlerinde

Ayrılığı vuslat edinen
O kaybolmuş kimliğinde