Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Ruhuma yabancı gölgeler gelip geçerken önümden
Takipsizliğin en masumunu yaşıyorum

Kaygan zeminlerde buluyor kendini keskin arzularım

Bir gece kuşu daha uçuruyorum kalbimden

O da yoruldu dönmekten
Kırıldı gramofonun iğnesi
Şarkısı bitti hayatının

Bitince müziği içinde
Gülüşünü askıya astı kadın

Uzaklara dalıyorum kaç zamandır
Binmediğim trenlere binip
Gitmediğim yerlere gidiyorum

Bir tek
Kendimle göz göze geliyorum şu aralar

Kendinden başla anlatmaya.
Bende senden başka bir şey yok.

Çocukluğunda ışığı hiç görememiş çocukların yolunu şaşırmaktan, kaybetmekten başka şansları yoktur.

O ışığı ise, ilk önce ebeveynler yakar. Beklenilen anne baba olmasıdır ancak bezen bu bir abla, abi, kardeş, belki çok uzak bir akraba olabilir.
Bir çocuğu doğduğu evlerdeki tek bir kişinin anlaması, onaylamsı, sevmesi bile o çocuğun kaderini değiştirir.

Hayat, bizleri dünyaya getirenlerden öğrendiğimiz davranış modelleriyle idame ettirdiğimiz, başını hatırlamadığımız, sonunu bilmediğimiz engebeli bir yokuştur ve bize ne gösterildiyse, onu öğrenir, onu taklit deriz hayatlarımızda.

Herkes bir gün O'nun yüzünü görecek
Ve o an geldiğinde
Asıl patronun sen olduğunu anlayacaksın
Fakat iflas etmiş bir patronun
Düzende hiçbir hükmü kalmayacak

Elini neye
Kime uzatsa kırılanlar

Ya da kuru bir yaprak gibi
Oradan oraya savrulanlar

Eğer bir insan kalbinin gözlerini açmayı becerebilirse
Her yer ona cennet
Her şey ona sevgili gibi görünür

Ve bir gün öyle biri gelir ki, onda sadece kendini görür
İnanışın, arayışın asıl amacı da budur

Bir insanın kendinden daha mühim bir amacı yoktur
Başkalarıyla değil kendinizle uğraşın

Kaliteli insanlar kendiliğinden oluşmuyor

Özlem SABA

Gerçek Aşk yoksa sen misin
Diye sordu KertenKelebek

Şimdiye kadar öyleydim
Şu an öldüm, dedi