Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Bir sabah
Güneş gözlerimde doğmuştu

Nasıl sımsıcak sevmiştim seni

Fakat şimdi, her yer gün batımı

Bir şehir hayali kuruyorum bize
Göz bebeklerin oluyor mesafeler
Kendi içine evrilen

Zamansız seller gibi pencerene akarken içim
Asma köprüler ve tahta gıcırtılarıyla

Bir şey var bende
İyi bildiğim
Ve beni iyi bilen

Bir yer var
Kimsenin bilmediği

İçin acısa da bazen bitmeli
Bağır çağır ağlasan da bitmeli

Sevmediğin için değil
Bitmesi gerektiği için bitmeli

düşler de bitti,
şiir de…
tüm sözler intihar etti bu gece,
ve aşkına söylenecek tek bir kelime kaldı,

o da, bitti!

Benim içimde sen vardın.
Senin içinde ben.
Bizim içimizde o.

Biz onu biz sandık,
Yanıldık!

'Biz' dik güzel olan.
'Sen' ya da 'ben' değil.

Sen!
Kadın koynunda üşüyen adam.

Her halini
Her gülüşünü
Neye çatarsın kaşlarını
Ne heyecanlandırır seni
Nedir seni bu kadar uzak ve karmaşık yapan
Sanki kendiliğinden biliyorum

Biz seninle hep düşlerde buluştuk sevgilim

El ayak çekilince
Gecenin dilsiz, ümitsiz saatlerinde konuştuk hep

Aynı yardan atlayıp

eğer inansaydım bir Tanrı'ya
Hubal’a mesela
açardım kalp mescidimi,
sabaha kadar taşlar,
inkar ederdim onu.