Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

içimde vazgeçme diyen ses,
öyle zayıf,
öyle tiz ki…

ve şu inandığım gökyüzü,

İçi içine sığmaz bazen insanın
Bazen mutluluktan
Bazen acıdan

İyi de
Kendine bile sığmazken insanın 'içi'

Kurulunca gözbebeklerinde idam sehpalarım
Ok gibi batıyordu canıma Aşk-ı kirpiklerin

Bu yüzden celladımdan hiç merhamet dilemedim
Çünkü işlenememiş bir günahtım ben

Bazı uzaklara bakmak, kendinle yüzleşmektir
Düşünür düşünür durursun

Boş verli cümleler yakışmaz ağzına
Her şeyde bir anlam ararsın kadın aklınla
Bulamazsın

umutsuz bir yalnızlığın,
bir ölümden,
yahut dermansız bir hastalıktan,
hiç bir farkı yok…

dilerseniz yalnızlığımı da bükebilirsiniz...

İki dizelik Aşk şiiri

Canımdan öte sevdim ama başlayamadı
Ve başlayamadığımız için de bitti

Özlem SABA

İnsan bazen gerçeklikten kaçmak istiyor
Dışarda görünenin yerine
İçerde olan bitenden haberdar olmak

Bazen konuşmak yerine, anlaşılmak
Anlaşılmak yerine anlamak istiyor

dayan, izindeyim...
yüreğini ver bana.
açma hoyratlara.
tenini kim yakarsa yaksın.

Tek ve eşsiz olduğumu biliyorum
Fakat yalnız olmadığımı da
Ben varım
Kendimin her şeyi olan ben

Eğer insanları çok fazla umursarsanız gerçekte kim olduğunu asla keşfedemezsiniz

Güneşli bir Fethiye sabahında
Henüz yeni uyanmışken doğa
Benim için gün bitti bitiyor neredeyse

Şu uzayıp giden yollar benim değil
Toprağına basamıyorum sımsıkı