Başımı eğmem gerektiği gün anladım kaldırımların insana ayna olduğunu.
Oysa biz insanı insana ayna olur diye bilirdik..
Yanıldık..
gün battı,
ay çekildi bulutların ardına,
yıldızlar ise henüz doğmadı.
bir kızıl hüzün kesti ufuklarımı.
çekilirken kalabalıklar kendi içine,
sevgili de bıktı sevilmekten,
sil üstümü, gitsin dedi.
kâğıt da bıktı yazılmaktan,
yırt beni, gitsin dedi.
Ben ki
Aslında yalnızlıktan nefret ederim
Ancak
Kaliteli yalnızlığımı bozan kalitesiz kalabalıklardan
Daha çok nefret ederim
Düşlerle gerçeklik arasında ince bir çizgideyim.
Önüme baksam bilinmezlik,
Arkamı dönsem karanlık.
Hangisi hangisinden daha yorucu.
Yollarıma döşenmiş sivri taşlar;
Üzerine her basışımda acıtan ayaklarımı.
Sil baştan yaşıyordu sanki hayatını
Bir önceki ölümünden sonra
İlk defa bir oluyordu
Parmak uçları dokunduğuyla
Fena kapılmıştı sek adamın sarhoşluğuna
Yalnız Kadınlar kolaydır
Ama yalnızlığı kendi seçmiş kadınlar değil
İndirin maskenizi
Bizde tüm kartlar açık
Ey benim ahde vefasız
Varlığa saygısız sevgilim
Ey aşkı inadına mağlup
Sevdası gururuna yenik sevgilim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!