Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Çay içmek de kesmiyor bu defa
Şiir okumak da

Düşünüyorum da

İki yarım

Bir hilal gibi taşıdım göğsümde aşkını

Batırıp yıldız suyu gecelere
En görkemlisinden seyrettim Ay'ı

Unutmam, ölümümdür

Her gün birini kaybedenler
Bir gün herkesi kaybederler

Ve bir gün herkesi kaybedenler
Her gün kendinden kaybederler

Dışı ne kadar gürültülü olsa da, bazen içinde susar insan

Ama bilin ki bir Çocuk ruhu daha katledilmiştir bu hayatta.

Dışındaki Kadını korumaya çalışmaktan, içindeki çocuğu öldüren, içindeki çocuğu yaşatmaya çalışırken dışındaki kimliğini kaybeden, aşağılanan, değersizleştirilen, her fırsatta sömürülmeye çalışılan, ötekileştirilen ve neredeyse insan sıfatından düşürülecek nice kadından herhangi birisiyim ben de.

Bir Kadın var
Soğuk kış gecelerinde güneşi gezdirir ellerinde

Bir Kadın var
Sayısız uğur böcekleri gezinir teninde
Hem de zemheride

Bir Kadın var
Ruh gibi.
Ben o Kadının
Ne komşusu
Ne kocası
Ne de çocuğu olmak istemezdim

Ben bir kahve olsam
Kavrulsam

Önce
Ekvatorun güneşinde
Sonra kızgın tavalarda

Boğulup dünyanın külli siteminden
Bir nefes almak

İçin dola dola
Tenin yana yana

Hani bazen diyorum ki
Kaybolsam bir gün
Şaşırsam yolumu
Bulsa O beni

Sussam, sussam

Bir rüya görüyorduk
Belki ışıklı bir Lunapark’daydık

Yarınki ödevlerini yetiştiremediği için, kaygılı olanlar da vardı
Belki de rüyalarında öğretmenlerini görüyorlardı