Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Herkesim vardı
Ama 'hiçbir kimsem' yoktu

Öyle bir düş'tünüz ki
Öyle bir düştünüz

'Bir şey' olmuşlar
'Başka bir şey' olmaya çalışmazlar

Onlar 'Bir şey' olmayı vaktiyle öğrenmiş
Ondan bile vaz geçmişlerdir

İçimdeki Polyanna ölünce
Denize gömdüm onu

Bundandır sudan kapamamam
Ateşten kaçmamam

Herkes sevdi, evet
Ama kendince
Kendi yeterince

Sevdi saçlarımı
Sevdi yüreğimi

"Yazdırmalısın mezar taşına:
Ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın,
aslında hiç olmadım ben bu oyunda,
ömrüm beni yok saysın."
Yılmaz ODABAŞI

Herkesin bir şeyi olacağıma
Bir kişinin her şeyi olmak isterken

'Hiç' oldum

Özlem SABA

Ben ne kadar uzaklara gitsem de,
Sevdan hicret eder yüreğime...
Ve sorarım kendime.
Bu ilahi sır da ne?
Kalbim hangi mazlumun ahını aldı da,
Böyle zulmeder kendine.

kendim yazıp,
kendim oynadığım ,
bir aşk hikayesinin içinde ,
kendi kendimi ,
öldüreceğim,
aklıma gelmezdi.

'…evet, çöllerdeyim.
ve bulunmaz Hint kumaşını arıyorum.
gönlüm ona talip düştü.
çünkü diğer yarımı aramaktayım!

Hayvan denilen
İnsanların bir üst varlığına sahip olmanın dayanılmaz hafifliği içindeyim

Zira, benim insanlardan soğumak ve uzak durmak için yeterli bahanem var
Daha fazlasına lüzum yok