Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

sürgün müdür her zaman gitmeler?
insan hiç bulunduğu yerde kaskatı kesilemez mi?

bedeni oracıkta yok olup,
ruhu uzak diyarlara göç edemez mi?

Öyle bir gitmek zorunda kaldım ki
Bir daha kimseye dönemedim

Ve öyle bir yalnız bırakıldım ki
Bir daha kimseye sırtımı yaslayamadım

Bir yalnızlık gerekiyor şimdi bana
Çoktan seçmeli
Ama sonunda yine kendimi seçmeli

Gizemli bir kayboluş
Kutsal bir yetmişlik

bitmiş gibi değil,
ölmüş gibi bitmeli.

ölmüş gibi de yetmez!
çürümüş gibi bitmeli.
öyle bitmeli ki;

Dedi
Söyle

Öyle susma Saba
Söyle

Tam on beş dakikadır izliyorum onları,
Kur yaparken erkek kedi, dişiye,
Diyor ki dişi, erkeğine;
‘Önce kulaklarıma fısıldamalısın aşk sözlerini,
Beni ne çok sevdiğini,
İstediğini,

İnanmadıklarıyla bahşedecek gücü kalmayınca
Tüm inanmadıklarına inanmış gibi mi yapmalı insan?
Oynamalı mı oyunu
Oyunbaz mı olmalı

Onlar sadece güzel diyorlar bana

Şimdilik, buruk bir gülümseme bıraktım size
Bileysiz hançerlerini sırtımdan saplayan herkese

Beni aşkla zehirleyenlere
En çok, seviyorum diye öldürenlere

Buz olan, ne bilsin su gibi akmayı
Su olmayan, ne bilsin gaz olup uçmayı

Özlem SABA

Soğuk değil hüznün kesiyor gülüşünü çiçeğim
Kurtar ellerini geçmişinden
Vedalaş

Boşuna yaşanmadı onca acı