Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Daha ne denir
Nasıl denir bilmiyorum

Ülkem acıyor

İnsanlığım acıyor

Yıllardır ufuk çizgisini dahi göremeyen insanlar,
Bana acımın rengini soruyorlar!

Nedenini, derecesini, dilini, dinini...

Öyle evrensel bir acının içindeyim ki.

Acımıyor artık
Kalp kırıldıkça
Ten aynı yerden defalarca vuruldukça
Yara, tekrar tekrar kaynayıp nasır bağladıkça
Acımıyor artık

Acı ve Hüzün

Dedi;
Acı gerçek
Hüzün tercih
O küçücük ‘aklının’ bundan

Bitti demeye bile aciz
Mecalsiz kalır bazı Aşklar kendi içinde

Çünkü can çekişir ama
Bir türlü söylenemez Aşk öldü diye

Aşk bizden yıldızlar kadar uzakta
Biz seninle Aşık olmamalıyız, sevgilim
Çünkü Aşk bize, Aşk kadar uzakta

Dağlarda kar bize uzakta
Yağmurda su bize uzakta

Aldatmalı dedi adam!
Bir uçurumdan yuvarlanmalı.
Varmalı o kör kuyunun dibine.
Belki yüreğin yanmalı.
Belki avuçların kanamalı.

soldu balkonumdaki çiçekler,
oysa çiçekçi kadın,
her mevsim açar demişti ...

içimdeki çiçekler de soluyor bir bir.
unuttum sulamayı ,

hala aklınız başınızdaysa
yalpalamıyorsanız sağa sola
her duyduğunuz şarkı ağlatmıyor

Sırtında taşınmaz ki yıllar
Yürektedir ağırlık

Ayağa takılır zincir de
Tutmaz ki zihin bağcık