Özgür Köktürk Şiirleri - Şair Özgür Köktürk

İnceden inceye bir yol var
Yanıyor içimde hayâllerimle
Dumanı seni boğuyor
Buram buram tütüyor benimle

Uçurum boyu uzanıyor

Ayrımında kalır acı kederin
Sevdaya düşkün gecenin zifiri
Kinsiz bir korku salar bulut ardına
Gün, şafağa hasret...

Dökülür sırı eskiyen umutların

adalet bir ad bile değildir
alet olurken hükümsüz suçlara

belki bir düş kalır
ağlayan bir annenin gözyaşında
belki ritmi kaybolmuş ağıt

Gecesi, gündüzü yok bu yalnızlığın
Bu sessizliğin dili, lisanı yok
Açlık dolu akşamlara açılır kapılar
Bir köpeğin suskun çaresizliğinde
Yorgun bakışlarında sırlı acılar...

Bir düş kırığı kaldı elimde
Umutlarımın solgun yamacında
Ne kadar eksildiysem kendimden
O kadar yokluk düştü güncelerime...

Son bir yalnızlık şarkısı artık yaşam

Ölümlere uyanırken gece en karanlık haliyle
Bilmezdim betonun böyle korkunç olduğunu
Yüreğim yıkımlar yurdu, yüreğim enkaz
Yağmacı akbabalar dolaşırken ensemde
Umutsuzluğum savunmasız bir çocuk ecelinde
Yine de bir nefes bekliyorum

Öfkeliydi bulutlar göklere
Yerin dibine girmişti yer utancından
Kasvetine sığınmıştım üşümelerin
Gönülsüz gönlüne esen fırtınada
Rüzgârın değil kederimin uğultusuydu çığlıklaşan
Gelen eylüldü ikliminde sevdanın

Bir kısrak değil
Tay gibisin
Okşadıkça sever gibiyim
Sürdükçe yeşil kırlara
Savurur gibisin yeleni

Şimdi sana durup dururken bir şiir yazsam
Durup dururken yaşlanmaktan bahsetsem
Gözlerinin içindeki kıvılcımlardan dem vursam
Ölmekten
Veya nefes alıp vermekten
Yaşamaktan

Gökyüzü durgun başlıyor güne
Gün geceye küskün dönüyor
Ağırlığınca kasvet yüklü toprak
Şımarık çocuk haylazlığında acı...

Sinsi bir karanlık sözlere yapışan