Özgür Köktürk Şiirleri - Şair Özgür Köktürk

Hayat kokuyor intihar bulutları
Göç kuşları vuslatı taşıyor
Umutsuz bir deli bakışı gözlerimde
Katran rengi yüreklere inat
Sarıya çalıyor sesimin kadranı...

Arkamda bir gölge var kaçamıyorum
Kuytularında düşüncelerimin
Lanetli bir gölge
Sıkıntılı
Tedirgin
Nereye gitsem peşimde

Şimdi düşlerimden arta kalan
Bir çaresiz çığlık
Bir sessizlik yankısı
Bir gece yarısı...

Beni benden alan

Elle tutulmaz
Gözle görülmez hayâl gibisin
Sesi duyulmaz
Seslensem işitmez meçhul gibisin

Yağmur sonrası gökkuşağı çıkınca

Yorgan döşek umuttur yaşamak
Kırık dökük anılarda
Kar düşer güncesine düş yaprağının
Kor düşer alnımızın akına…

Yineleniyor edebiyle suskunluk şarkısı

Bir aşk hikâyesi bu
Bütün aşklar gibi sıradan
Bütün aşklar gibi ayrıcalıklı...

Köprüler var bu hikâyede
Düşerken serin sulara

Bir gül var elimde dikensiz
Bir gül, yüreğimde büyüttüğüm sevgiyle
Kokusunu senden alıyor
Güzelliğini senden

Bir gül ki, can oluyor canıma

Bir sen yaşardı içimde
İçimdeki en kuytu köşede
Bir sen ki; ulaşılmaz
Erişilmezdi
Bir sen ki;
Parça parça olsa bedenim

Hâlâ yağıyor gökten boşanırcasına
Deli gözyaşlarım gibi ağlarcasına
Gökler de isyanda haykırırcasına
Aşkımıza ağlıyor bilmesen de

Hâlâ yanıyor ilk aşk hüsranı gibi

Açlığa uzanan yüzlere tafra
Nerede İbrahim, nerede sofra
Kinlere bilenen dostluklar safra
Kudurmuş köpekler salya saçıyor

İnsan kisvesinde binlerce yalak