Hak etmeyen güzele gönül verirsen,
Dağlar gönül koyar, yollar incinir.
Gülü hak etmeyene gülistan dersen,
Karanfil, sümbülü, nergis incinir.
soyu bozuk ata küheylan dersen,
dağlar gönül koyar, yollar incinir.
baldıran potuna gülistan dersen,
karanfil, sümbülü, nergis incinir.
İncinmez deme, toprak incir, su incir, ağaç incinir
Taş deyip geçme, gediğine konulmayan taş bile incinir...
Baharım gelmez, hep zemheriyim
Dem olmuş hecenin lâl cevheriyim
Efkârlı dağların bir benzeriyim
Kırlangıç göçümü çeker giderim
Hergünüm bir çentik, soldu çiçeğim
Dünya denen postta gözüm yok benim,
Arınlım, duruldum, gönlüm hoş benim,
Ya Hu Ya Hak kapında eyleme ilhak,
Ya Hu Ya Hak külümü harımı eyle infak.
Toprağa diz çöktüm, egom yok benim,
Münafığın taharetsiz aldığı abdest gibiydi gidişi.
Dönülmez yoldan gitti,
insafsız.
Atı nalsız ve yularsız.
İnsan dediğin derin tenha kuyudur... Yüksünse nehirler kurur... Ahh çekse bir fiskesiyle denizler kudurur... Aşığım der sessizliğin dudağına bağdaş kurar oturur, dinmeyen fırtınaya tutulur....
Hayat bu ya su uyuyunca, yürek yorulunca, insan dengini bulunca durulur...
İnsan...
İnsan deyip geçmemek gerekir efendim..
İnsan da bir yıl, dört mevsim gibidir, yaşayana.
Yaşarken, güzel hayalleri olmalı..
Ağlarken bulutlar eşlik etmeli, hüzünlenirken kuşlar can çekişmeli...
Mesala güzel sevmeli...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!