şimdi seni geceye yazardım amma,
dilim hiciv hiciv, kalp paramparça...
ne zaman kalemi şiire bansam,
sazım paramparça, söz paramparça....
dallarım tomurcuk çiçeğe dursa,
mevsim paramparça, dal paramparça.
Seni pençesi kınalı bir kuşun titreyen yüreği gibi sevdim,
Kendini niye bu kadar ucuz harcadın...
Git...!!!
Gerçek aşkı beni öldürürken öğrendim,
Senden de vazgeçtim...
Her gece gel şehrim üstünde hilalim ol,
Zifir karasına inat,
Yüreğime mihnet.
Kızıllığını çizeyim göğe,
Gecenin ahir deminde.
Fersah fersah,
Redif bilmez bir kaç mısra satırım
Kalem benim, kağıt benim, söz benim
Derûnîyim, közden beste aklarım
Türkü benim, ağıt benim, söz benim
Günah alır, sevap, ecir satarım
cehennem od'unu nefise verdi
cennet-i âlâ'ya kul girer pirim.
ummana Yunus, göğe İsa'sı erdi
biraz da ilminden bana ver mir'im
biraz da sahradan haber ver pir'im.
sırtlan olmadım ki hiç, yoldaş olam kargaya
üç beş züğürt, ayyaşla girmek için yatağa
benimkisi kutsal dava, ki ilel ebed bir TURAN
politika, siyaset yavşamaya atarım kahkaha...
Bugün paradoksal düşünceler içerisinde kaybolmuş,
Sedyeye bağlı psiko sentez uygulanan yarı kadavra gibiyim...
Gel de şimdi anla beni doktor...
Bir gün psikolojim düzelir de gerçekten şiir yazmaya başlarsam, benim halim ne olur, diye çok korkuyorum...
Fiziksel yaşanan acı, acı değildir,
En büyük acı psiko travmalardır...
Bana acıdan bahsetmeyin,
Acıyı iliklerime kadar yaşadım.
Cehennemi bu dünyada yaşadım...
Annem, babam vardı ama ben hep Ruhül İsa gibi kimsesizdim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!