Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kalma karanlıklarda
yalnızlığın içinde
olma ortalıklarda
yalnızlığın içinde

kendi yalazında

yalnızlığını döktün
deniz sıcaklığında
yaldızlarını söktün
alnının paklığında

anadoluda kazan

kuşlar gidince güzdür
yalnızlığımlayım hep
gölge korkutan özdür
yalnızlığımlayım hep

yankılanırım dağda

yol uzadı ray bitmez
yalnızlığın oyunca
yıldız sindi ay gitmez
yalnızlığın boyunca

kavgada ölüm olur

dal gözlerine
buğulu yaşına sin
derinlerine
salıp yalnızlığına

kal sözlerinde

olası geminin yolcularından
oradan oraya saldıranlardı
esrik gelişine kolcularından
oradan oraya kaldıranlardı

kaç bahara geçer ezgilerine

yanağında boyalı
dudağında doyalı
yalnızlığına daldı
sunağında duyalı

esrik ayak yalpası

nedeninden belirsiz
tertemiz sevgi kirsiz
yanar kor ateşinden
üşür mordan fikirsiz

yarasına tuz basar

ucunda kalan
bir sözcük dudağında
bir tınılama
iz düşüm odağında

hüzün savurdu

tinsel imgelem
sevi dediğimizde
tadında gizem
yelde yediğimizde

dudak yangını