Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yangınlığım geçer gibi de değil
ardışık acısın duyduğu andan
düşüne durduğun derdime eğil
ayrılık gecesin koyduğu candan

umursamadın ki çöllere saldın

yangın süremi geçer
üzerlikten baharda
kendi yazgısın seçer
süzerlikten al harda

sırça köşküne olan

karakışta can
acı yelde kavrulur
burnumda tüten

kar üstü yandı
kül üstünde yanmaz mı

gözlerinin içine bakakalınca görün
taşıran yerinde ki incilerin devirir
ağlamanı yerine suları dolar gürün
kıyısında çevreni gökyüzünü çevirir
yangın yerine döner ateşine kavurur

nasıl öyküdür kızıllığında akşama
durdurulamayan başlayan canı çıkıncaya

içimde böl gurbeti
buz gibi soğur sandı
dışımda bal şerbeti

izi kalınca
kıyısından uzanır
gize salınca
yokluğuna kazanır

bağlıydı ipe

ölünesi an değil daha yaşanası gün
ücrasına görüşü kurcalanamazı öz
hücresine girişi parçalanamazı töz
bölünesi can eğil yoğu kuşanası ün

uyuyor musun dinel sarıcık ışığına

gece gölgesiz kaldın
yarpuz kokulu sızmak
geçtiyse niçin daldın
yarpuz kokulu kızmak
gerekecekse
kızacağımı bil

sus dinle
ay ışığında
yum gözlerini
savrul gecenin içine
yar koynunda uyurken

varlığını da duydum
yarlığını da gördüm
söndürünce uyudum
yarlığını da gördüm

ayrılıktan kaldı yol