Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

köyün taşı toprağı
peşti peşime benim
solacak mı yaprağı
eşti eşime benim

uzayan kökü vardı

yağmur düğümü
tez çözüldü bu yılda
buz kesti çizgi

yorar mı sevgi
umarsız dalıyorum

umudun tükendi mi
sözler düğümlenince
gerçeğe tıkandı mı
özler güğümlenince

kahrolası sızıyor

köy serserisi
sığmazdı kabuğuna
koşar durmadan
tanınsa severdiniz

sevdiğim gibi

koyu bir yalnızlığa
tenine doldururken
gizi içinde yoğa
cinine saldırırken

kem bakışlardan sakın

çılgınlığındaydı ilke dediğin
çırmakla akardı köyde şehirli
yılgınlığındaydı ülke gediğin
tırnakla yakardı köyde şehirli

satıp savacaktı neleri varsa

yüreğimdeki hüzün göç yolları kovardı
kanat çırpınışları esenliğinden sağlam
yolların boyuna dur seyreyle nice alem
sevgiye ses verene seslenen turnalardı

nem içinde gözlerim bulutları süzülmüş

kara gözleri eser
dağılır içten efkar
tutar yolları keser
yığılır içe bakar

gülümsesen barışır

acısından bir ölüp
bire dirilen kumru
sevincine sökülüp
yere girilen kumru

ürkekliğinde belli

kara toprağın üstü
yağmurcuk doyunca sor
ağaç dalına astı
tomurcuk koyunca kor

sarnıcında yankılar