Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözgöz oldu sevdam
delik deşik dünyada
ayak oldu ayaklandı
insandan insana koştu

bazen kendine küstüm

bulutların altında
köze çevrindin gurbet
dumanın tütsün emi
göze büründün gurbet

gam yükü yükleyince

hafta sonu gelirdi
dördü gözle belirdi
gurbet dediğin nedir
tepip başta delirdi

ankaraya gittim de

esrik bir anda
döner gelince hüzün
ilk başlamışken
ayazda kalır sözün

özlem umuda

hüzünle bulanınca ilmiğinde yüreği
ağrısından ağırca ağrılar başındadır
sağrısından eğrice eğriler aşındadır
sözünde dolanınca ritmiğine küreği

heybesine dolunay evrenin bilgisine

gül tenine kokusu
kazınmış söze usu
güvercin pırpırına
sızladığın doğrusu

kenti pis kokusuna

güvercinden tutkun çocuk
kavrulmuş soğan pembesi
sırtındandır kalın gocuk
savrulmuş doğan kömbesi

düş kaçkını sevdada var

kalabalıktı
sevdaya kuşanan tin
ölesiye dek
memleketim gibisin

ötesindeyim

güz bahara eğilse
yaz şımarıklığında
gayrilikten meğilse
loştun sırıklığında

yıldızlarından gece

gül gözlerinden
kalemi öte tuta
bakamaz mı hiç
o bembeyaz kağıda

gül sözlerinden