Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

seninle oldum
her soluk alışımda
hüzünle doldum
sana ağlayışımda

ezgilenirim

uysal özledin böbür
huysuzluğun üstüne
çatık kaşında cöbür
huysuzluğun üstüne

işe yaramaz salaş

huyu çekerken puhu
geceye batmış uçar
hu hu dedikçe ruhu
acıya satmış kaçar

dibek sesinde tok'lar

suyunda bulandı durulacak mı
huyunda dolandı burulacak mı

yanıp ateşinde sönerse bir gün
gürlüğe dönermiş dirilik sürgün
sokağına doğru iz süpürdüğün

hangi bağlama
yazdı güzdü derken
arar ezgiyi
dudaklarda dökülen

garip hüzzamla

hüznün adıydı eylül
eylülde kapandık da
yüreği mahzun melül
sonra açılmadık da

gidenleri duyurdu

hüznündeyim hep
ararım maviliği
az dinleneyim
soluklanayım biraz

gülüşlerinde

hüznüne dola geceyi
karanlığın noktasında
üşütür müydü göceyi
kıranlığın diktasında

penceresinde öteden

hüznüne dolmuş düşü
ağlamadığın anda mı
dağladığın yanda mı
iki kaşın arası zaman
saçlarına kına yakışına
ırmağın boyuna akışına

şiirden içe
aykırı dizelerdi
düşürdü hiçe
kırılan gözelerdi

yürekten kopan