Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gittin gideli
bu adam hep yalnızdı
ben tanığıyım
önce yanmazdı yandı

yarası azdı

ondan sana sarıldım
can sıkıntısındandır
çıdamından yarıldım
san yıkıntısındandır

bahar dala öykünüz

sesini kısar geceden
korkuların çekilince
dudağına yarığından
kokuların dökülünce

tespih tanelerin gibi

ah
nice
beklesin
gelir diye
onca yarası
acıda kıvranır

sabahı zor etti dün
midem alaboraydı
gece zırıltı gündün
gelen gözü karaydı

çarptı tersiyle şöyle

özleyişim bitecek sandığına yan
ışık ol yarından gecemden yıldız
eser bahardan hecemden yaldız
yaşama sevincin de gülümseyen

gülün bahçesinden çiçekle gülüş

gecede uçurum önünde
güneş doğacak bile
yalayıp ense kökünde
yağmur yağacak bile

buz mavisi odada

içimde dinmez sızım
on yıldır babasızım
çocuğum kucağında
unutma sakın kızım

sevilmek unutuldu

delice yakıyor saçları bukle
yere serilince öpebilseydim
gözlerinde akar inciyi bekle
kaya gerilince öpebilseydim

sevdaya masalı derdi topladı

kaç
keklik
yakacak
gözlerinde
batar güneşin
doğacak mı yine